viernes, 20 de enero de 2012

A Coruña, provincia mágica

Que Galicia es un país mágico es algo evidente, basta con haber paseado por algunos de sus bosques, participado en alguna de sus romerías ancestrales o disfrutado de sabores de la tierra y del mar que fascinan... así que cuando recibí el encargo de realizar cinco fotografías que reflejasen esa sensación de encanto, pasión, misterio y seducción que genera esta tierra lo primero que pensé es cómo discriminar entre la sucesión de imágenes que de pronto se me venían a la mente... pero como casi siempre en la vida, también en esta ocasión se trataba de elegir: espacios, modelos, paisajes, actings... En este caso particular únicamente debía centrarme en el territorio coruñés, bajo el lema “A Coruña, provincia mágica” y el objetivo era promocionar turísticamente este inmenso e intenso espacio, mostrarlo, descubrirlo con una mirada especial, generar expectación y captar visitantes deseosos de conocer una provincia que se revelase ante sus ojos como es: atractiva, evocadora, amable, entrañable, humana, dotada de un halo mágico que todo lo envuelve, que seduce y atrae... Finalmente éstas que os presento fueron las cinco imágenes seleccionadas como elementos centrales y protagonistas del stand y de diversos soportes promocionales editados por la Diputación de A Coruña durante el año 2011.
(Gracias a Xocas, Daniel, Xabi, Fernando, Lo y Lira, sin ellos nada habría sido igual) 

Parque Natural das Fragas do Eume. A Capela

Cabo Ortegal. Cariño

Mirador con vistas al puerto. Laxe

La Cortina. Arsenal de Ferrol

Parque de las Esculturas - Torre de Hércules. A Coruña

viernes, 13 de enero de 2012

Botamán de Melide, o home que falaba cos zapatos

Cando diante túa, sobre o escenario, tes a un artista inmenso como Gustavo Pernas, dirixido maxistralmente pola engaiolante Ánxela Abalo, tes moita sorte... e eu tívena.
Foi no teatro Jofre. Gustavo convértese en Botamán de Melide, un personaxe creado por el mesmo, á súa imaxe e semellanza, e ao xeito de Proust cos seus cheiros evocadores, Botamán-Gustavo métese na pel, nas vidas e milagres de diversos personaxes a través dos seus zapatos, grazas a eles coñece as mil linguas dos mil peregrinos ao seu paso pola vila de Melide.
Gustavo-Botamán emociona, como se fose a primeira ou a última vez, conmóvete, con intensidade, e faite rir, a cachón, porque, tal e como explica a directora, 
“os monólogos ao revés coma os desta historia son logomonos, hilarantes coma o riso dos monos”.
Non é preciso lembrar o seu Premio Max nin os varios María Casares, abonda con velo, poderoso, intenso, e escoitar a súa máxica voz sobre as táboas para entender o que é un actor de raza, deses que te transportan a mundos alleos e fanche vivir mil vidas, 
e mesmo imaxinalas. 










 Botamán de Melide, o home que falaba cos zapatos. Ancora Produccións












jueves, 5 de enero de 2012

Isaac Díaz Pardo, bo e xeneroso


Tiven a inmensa sorte de fotografar a súa obra e a el mesmo para a súa última exposición, en febreiro de 2011, na Casa da Parra. Titulábase “Pinturas e fracasos”. El explicoume a razón deste título: el tiña a impresión certa de que a súa vida era unha historia de fracasos encadeados, de historias inconclusas e proxectos trastocados… sempre coa pintura como fondo… Eu escoitábao sabendo que tiña enfronte a un home de carne e óso, pero un referente fundamental na historia e cultura de Galicia.

Coñecino por primeira vez cando acudín á súa casa en Castro para retratalo. Foi ese día cando, facendo gala dese humor retranqueiro e da ironía que o caracterizaban, despois de observar detidamente o traballo previo aos retratos: flashes, reflectores e demais equipo, soltoume de súpeto: “Parece vostede teutón”, con ese despregamento de medios técnicos e a "precisión do ritual", tan “científico”, segundo el dicía…

Rimos despois entre café e conversas e escoitei, da súa propia voz, a admiración polo seu ben prezado Luís Seoane. De seguro a estas alturas están retomando algunha das conversas pendentes…



A Isaac Díaz Pardo, in memoriam. 2011





miércoles, 28 de diciembre de 2011

Las burbujas de la navidad

Cuenta la leyenda que las hermosas burbujas de la navidad, cansadas de su vil utilización como meros objetos comerciales y decepcionadas porque únicamente una vez al año podían mostrar sus dotes artísticas, decidieron pasar a la acción. 

Adoptaron de nuevo su aspecto de meras burbujas achampanadas, eso sí, de un tamaño muy superior al de una burbuja convencional… y crecieron y se multiplicaron infinitamente 
y se unieron… 

Y cuenta le leyenda que vagaron y vagan eternamente por la galaxia, siendo especialmente visibles el último día de cada año, orbitando de planeta en planeta. No tenéis más que observar la luna cuando brindéis la noche del 31 de diciembre con vuestras copas cargadas de deseos, desde allí las oiréis decir también a ellas:
¡… que la felicidad os acompañe!