Las pieles que habito

Ser lo que quieres ser, atrapar biografías, calendarios, genealogías, vivencias ajenas… palpitar en ti todas, en una sola, detener el yo, ser otros. En el espejo, ocultar y sacar a la luz, simultáneamente, tu esencia y las que pudiste haber sido… y en realidad eres? 

Lo que vemos, lo que ven, lo que refleja el cristal, el juego ilusorio de confundir dimensiones, huir de lo evidente, las verdades absolutas, el punto de vista, cazar al vuelo, dejarse llevar por el encanto de lo no vivido, de lo desconocido, la magia de explorarse y hallar seres mágicos, generosos, dentro de seres detestables, aterradores, dentro de seres... en un río infinito de roles, versos, luces, sombras, identidades, percepción, talco blanco, iluminador, pigmentos, lápices, fantasía, luces… El tiempo detenido en un gesto, en mil tics y otras tantas palabras propias, ajenas, prestadas, robadas, que cuentan anhelos, deseos, fugas y presencias de otros... y contarlo desde tu piel.

 

“Normas para saber vivir na sociedade actual”

’Nacer non é complicado. Morrer é moi doado, vivir entre estes dous acontecementos non é necesariamente imposible… Respectando o libro das conveniencias, os usos e modais, sen nos deixar levar nunca pola nosa natureza profunda, por aquel animal incontrolable que dá renda solta aos sentimentos, sempre nos portaremos ben, seremos irreprochables, sen xogárnolo todo, sen ter medo…’ 

O xenial Jean Luc Lagarce deixaba claras as súas intencións ao escribir esta peza, baseada nunha guía de boas maneiras do século XIX, e que Sarabela rescata e amosa con esa vis cómica, frescura e talento desbordante sobre o escenario convertido, unha vez máis, en motor e fío de transmisión de cambios sociais, con esa función transgresora do teatro que na compañía teñen ben presente en cada montaxe.

En escena, un texto traxicómico, ao xeito dos modernos manuais de autoaxuda, pero cunha altísima dose de sarcasmo, de humor, de retranca e de sorna trala cal agóchase a crítica a unha sociedade ateigada de regulamentos, prescricións, códigos, estatutos, leis, pautas, preceptos, principios, costumes… Destila ironía contra un mundo cheo de contradicións que semellan doutro tempo pero a pouco que ollemos ao noso redor, tampouco non difire tanto das estruturas que perduran hoxe en día, cando menos no fondo, aínda que con formas supostamente menos inflexibles, rigorosas ou severas… De feito, non credes que a realidade abafa coas súas etiquetas, cerimonias, ritos, formalidades… ás veces autoimpostas, ante as que custa ir contracorrente?