Tiven a inmensa sorte de fotografar a súa obra e a
el mesmo para a súa última exposición, en febreiro de 2011, na Casa da Parra.
Titulábase “Pinturas e fracasos”. El
explicoume a razón deste título: el tiña a impresión certa de que a súa vida era
unha historia de fracasos encadeados, de historias inconclusas e proxectos
trastocados… sempre coa pintura como fondo… Eu escoitábao sabendo que tiña
enfronte a un home de carne e óso, pero un referente fundamental na historia e
cultura de Galicia.
Coñecino
por primeira vez cando acudín á súa casa en Castro para retratalo. Foi ese día
cando, facendo gala dese humor retranqueiro e da ironía que o caracterizaban,
despois de observar detidamente o traballo previo aos retratos: flashes,
reflectores e demais equipo, soltoume de súpeto: “Parece vostede teutón”, con
ese despregamento de medios técnicos e a "precisión do ritual", tan “científico”,
segundo el dicía…
Rimos
despois entre café e conversas e escoitei, da súa propia voz, a admiración polo
seu ben prezado Luís Seoane. De seguro a estas alturas están retomando algunha
das conversas pendentes…
A Isaac Díaz Pardo, in memoriam. 2011
